De Bloch stelt symbolisch een ploeg voor die de aarde openbreekt om te zaaien en kondigt de overwinning van de lente op de winter aan. Wat vandaag de dag een opwindend spektakel is, is diep geworteld in voorchristelijke vruchtbaarheidsrituelen. Sinds 2011 is dit evenement zelfs officieel erkend als immaterieel UNESCO cultureel erfgoed. Om de vier jaar komt de traditie in Fiss met volle fysieke kracht tot leven.
Achter de kunstig gesneden larven - zoals de houten maskers hier worden genoemd - gaan rollen schuil die al generaties lang worden doorgegeven. Het is een spel tussen de seizoenen, waarbij het er soms ruig aan toe kan gaan.
Bijzonder in Fiss is de keuze van een hoofdfiguur: het carnavalscomité kiest voor elk Blochziehen een ander masker, dat als hoofdrol het festival kenmerkt. Als centrale figuur geeft het de kleurrijke drukte een gezicht en leidt het de massale optocht.
Naast deze hoofdrollen bevolken talloze personages uit het dorpsleven de straten - van het boerenechtpaar tot de reizende kruidenier en de muzikanten.
De route door het dorp is een symbolische krachtproef. Sommigen trekken voor de komende lente, terwijl duivels en heksen er alles aan doen om te voorkomen dat ze verder trekken. Het is een boeiend heen en weer dat uiteindelijk zijn hoogtepunt bereikt op het dorpsplein. Hier wordt aan het eind van de dag de machtige stenen den geveild. Dit zorgt voor spannende biedingsoorlogen en een welkome opbrengst die ten goede komt aan de dorpsgemeenschap.
Om de traditie levend te houden, vindt om de vier jaar de kinderblochziehen plaats (twee jaar later dan de "grote" Blochziehen). Hier nemen de jongste inwoners van Fiss de hoofdrol op zich: naar het voorbeeld van de volwassenen wordt hun eigen "Bloch" door het dorp getrokken en de kinderen vertolken trots de verschillende rollen, van Schwoaftuifl tot Schallner. Zo wordt al vroeg duidelijk dat de lente niet zonder spierkracht naar het dorp komt.
